สวัสดีครับ
แม้จะอ้างเหตุผลโก้เก๋ว่าผมได้นามปากกานี้มาจากการที่เป็นหลานชายคนแรกของบ้านทั้งญาติข้างพ่อและฝ่ายแม่ รวมทั้งมีป้าเป็นคุณครูสอนวิชาภาษาไทย
แต่แท้ที่จริงแล้ว ผมหื่นแต่เด็ก ชอบวงนีซ(ซึ่งแปลว่า หลานสาว)มาก จึงตั้งนามแฝงของตนให้คลึงกันเมื่อแปดปีก่อน
แปดปีแล้วนะเนี่ยะ
แปดปีที่ผมพยายามเขียนหนังสือใต้ชื่อ หลานชาย
หลายวันก่อน ผมพลิกเอาเศษกระดาษในกล่องเก่าจากซอกตู้ ดูก็เห็นต้นร่างเรื่องสั้นสมัยปีสองพันห้าร้อยสี่สิบห้า มีลายมือของผมขีดฆ่าข้อความที่ไม่ต้องการ
มันคือความทรงจำชิ้นจับต้องได้ ภาพต่างๆ ปรากฏเหนือใจในสีซีเปีย เรื่องราวตั้งแต่ใส่ซองเอกสารติดแสตมป์เร่ส่งไปตามนิตยสารและหนังสือพิมพ์ต่างๆ ได้ตีพิมพ์บ้าง ตีกลับมาบ้าง เป็นคอลัมนิสต์ในนิตยสารหลายฉบับ มีหนังสือเล่มเป็นของตัวเอง หรือรางวัลจากที่โน่นที่นั่น
ตลอดเวลาที่ผ่านมา งานเขียนเหล่านั้นพาผมไปยังที่ต่างๆ นำความฝันยากเกินจับมามอบตัวตรงหน้า เป็นที่รู้จักในกลุ่มคนเล็กๆ รวมทั้งพาไปพบปะกับบุคคลมหัศจรรย์มากมาย
นั่นยังหมายถึงเวลาที่ผิดพลั้ง เขียนต้นฉบับจาบจ้วงชาวบ้านด้วยความคึกคะนอง แสดงความไม่รับผิดชอบด้วยการส่งต้นฉบับช้า หรือกวนตีนเกินเลยจนน่าถีบ
เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
วันนี้ ผมมีโอกาสได้ทำงานอื่นๆ นอกจากเขียนหนังสือที่บ้าน ผมได้ทำงานด้านความคิดสร้างสรรค์ ในศาสตร์อื่นๆ อีกมากมาย ทั้งที่มีภาพและมีเสียง
ผมได้เรียนรู้จากคนเก่งๆ มากมาย ได้เติบใหญ่ขึ้นในลักษณะที่ไม่เคยคะเนไว้ เหมือนซื้อลูกหมามาเลี้ยงๆ ไว้แล้วกลายเป็นหมี หรือลงต้นแก้วในสวนแต่ออกดอกเป็นโมก
ไม่มีทางรู้ว่า กรมปศุสัตว์หรือเพลี้ยะจะมาจับหรือกินในวันใด
อีกไม่กี่วันผมจะนั่งเครื่องบินไปอะบูดาบี้(ลองอ่านออกเสียงดูสิ เป็นชื่อเมืองหลวงประเทศที่ฟังน่ารักมาก)ไปเกาะอังกฤษ และเดินทางทั่วยุโรปในเวลาที่เหลือทั้งหมด – ของการปิดภาคฤดูร้อนก่อนขึ้นปีสี่
ผมซื้อตั๋วขากลับ – แต่ หลานชาย ไม่
สำหรับหลานชายคงเที่ยวเล่นอยู่ในความทรงจำสามรส(ฟังดูเหมือนปลา น่าอร่อยดี) บนปกหนังสือสองเล่ม และเหนือคอลัมน์ตามกองนิตยสารเก่า
ดังนั้น บล็อคนี้คงไม่มีใครใช้ ใจผมอยากจะปิดเพื่อประหยัดงบประมาณในการดูแลรักษาและแก้ปัญหาโลกร้อน(เดี๋ยวนี้ทำอะไรก็ช่วยลดโลกร้อนทั้งนั้น) – แต่หาวิธีไม่ได้ จึงขออุทิศไว้อย่าคู่อนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิก๊วยเตี๋ยวเรือสกปรกแต่อร่อย
หากเป็นคนชอบของเก่าก็เชิญเข้ามาอ่านได้ แต่แนะนำให้ไปบล็อคไนน์ ตรงข้ามนั่งเล่น ถนนเส้นเอกมัย – ที่นั่นสาวสวยกว่ากัน
ข้างผมจะเริ่มต้นการเขียนหนังสือครั้งใหม่ กลับมาสนุกกับการเลียซองจดหมายส่งไปตามสำนักพิมพ์ เขียนประกวดตามงานต่างๆ และตื่นเต้นเวลาไปแง้มนิตยสารตามแผงว่ามีงานของเราพิมพ์ไหม
แม้ผมจะเขียนเพลง เขียนบทโฆษณา เขียนกำแพงวัด ไปด้วย
แต่ผมจะเขียนหนังสือต่อไป – ผมรักการเขียนหนังสือ
หวังว่าเราจะได้พบกันใหม่
ลาก่อนทุกคน
ลาก่อน – หลานชาย
